آی رمل های فکه؛

  آی شاهدان مقتل خونین،

      با شما هستم، شمایی که عصر عاشورا را درک کردید ...


کجایند آن تشنه لبان فاطمی نسب ؟

    کجایند آن دلدادگانِ امامِ منتظَر ؟

        کجایند آن سربازانِ بی ادّعایِ خمینی ؟

این ستارگان خفته به خاک را، طلوع چه زمانی است ؟

     این راز های سر به مهر را چه وقت افشا میکنی ؟

آی رمل های داغ؛

    کدامین بهشت خاکِ پایِ پوتین های پاره ای ست که در سینه داری ؟

              قمقمه های خالی ات را جز ساقی کوثر، که پر خواهد کرد ؟

               و مردان گمنامت را جز در عرش، که می تواند نام و نشان دهد ؟

آی رمل های سوزان؛

    می روم، اما دل را به امانت می گذارم .

              دلم را تقسیم کن؛

                                       بینِ استخوان های بی پلاک ؛

                                       بینِ لب های تشنه ؛

                                       بینِ پاهایِ در پوتین مانده ؛

                                       بینِ ...

             و نگه دار دلم را، تا روز وعده داده شده .

                                                                                                               ....

 

پا نوشت :

   هیچ کجا مانند فکه دلم نلرزید .