گاهی که از همه ناامید میشوی، چه میکنی ؟


هرگاه از همه چیز، همه کس، همه جا، و خلاصه تمام "همه" های دنیا نا امید، خسته یا حتی بیزار میشوم،

تنها تو امید منی ...

تنها تو محبوب منی ...

تنها تو را تاب می آورم،

      بهتر بگویم، تویی که منت میگذاری و تاب می آوری ام ...

و حالا،   پس از تمام ناامیدی ها، خستگی ها و سربارِ تو بودن ها، تنها یک خواسته مانده؛

       کی میرسد زمانی که بایستم در مقابلت؛

                                     زانو بزنم در برابرت؛

                                     سر بر خاک نهم،

                                                     و خونم با خاک کف پایت در هم آمیزد

                                                               بلکه پاک شوم ...

و این ابدی ترین پاکی را هر روز آرزو دارم .