انگار همه چیز و همه کس برایم بی ارزش شده است ...


انگار یتیمی شده ام در هیاهوی شهری غریب و بی مهر ،

        بی خانمانی در گوشه ی خیابان هایی نمناک و باران زده ،

خیری نمی رسد انگار از کسی ...

 نه آنکه خیری نمی رسد، تنها شر است که می رسد ،

                                                           از در و دیوار ،

                                                           از غریبه و آشنا ، 

                                                           از آشنا و آشنا و آشنا و آشنا ...

که دیگر هر آشنایی برایم غریبه شده است، بلکه دشمن ...

که دبگر تنهای تنهای تنهای تنها شده ام در این کهکشانِ مردمِ خاکستری ...