زندگی ام را وقف کرده ام، در زندگی کردن ...


تنها کارم در زندگی شده است گذران زندگی،

تنها حرکتم شده است حرکت دادن زندگی در طول،

                                                                     به امید زودتر گذشتن ...

                                                                   و به امید زودتر به پایان رسیدن ...

سخت می شود زندگی آنگاه که دست به هر شاخه ای می بری، خشک است و شکننده.

و هر کس را که می خوانی، ناشنوا شده است؛ از اتفاق روزگار.

و هر تلاشی می کنی، بیشتر در عمق آب فرو می روی، بیشتر و بیشتر و بیشتر.

و در این میان، همه از تو توقع امید دارند، امیدی که نمیدانی به شاخه خشک گره بزنی یا بر دست مردمان ناشنوا .

 

پ.ن : اخیرا بی ربط شده نوشته هام و بی سر و ته، دست خودم نیست، قلمِ آشفته حاصل ذهن آشفته است .