امام رئوف

سلام بر تو که رأفتت موج می زند

                                      در دل من ...

                                      در حرم تو ...

 

نشسته ام اینجا، میان خانه ات ...

    خودت مرا خواندی، از میان هیاهوی شهر ...

                              از میان شلوغیِ گناه ...

     خودت دستم را گرفتی و تا به حریمت آوردی ...

وگرنه من کجا و لطافت این آستان کجا ...

فکر میکنم،

قطره یِ نجاست هم در میان دریا پاک می شود، زلال می شود، با دریا یکی می شود،

فکر میکنم،

هر قدر هم که سیاهم و پلید و گناهکار،

                                از قطره کمترم در برابرِ دریای عطوفت و رأفتت

                                                                                             ای امام رئوف ...

بیا و نیست م کن،

                       چون قطره در دریا ...

 

 

پ . ن : حریم رضوی، مسجد گوهرشاد، شب میلاد جواد الائمه علیه السلام .

/ 1 نظر / 13 بازدید
یاس حسینیه

میان این همه غوغا، میان صحن و سرایت بگو که می رسد آیا صدای من به صدایت؟ منی که باز برآنم که دعبلانه برایت غزل ترانه بخوانم در آرزوی عبایت من و عبای شما؟ نه من از خودم گله دارم من از خودم که شمایی چقدر فاصله دارم هنوز شعر نگفته توقع صله دارم منی که شعر نگفتم مگر به لطف دعایت چقدر خوب شد آری، نگاهتان به من افتاد همان دقیقه که چشمم درست کنج گهرشاد بدون وقفه به باران امان گریه نمی داد هزار تکه شد این من به لطف آینه هایت چنان که باید و شاید غزل غزل نشدم مست که دست من به ضریحت در این سفر نرسیده است من این نگاه عوامانه را نمی دهم از دست اجازه هست بیفتم شبیه سایه به پایت؟ دوباره اشک خداحافظی رسیده به دامن دوباره لحظهء تردید بین ماندن و رفتن و باز مثل همیشه در آستانهء در من ـ کبوترانه زمین گیر می شوم به هوایت مربع سکوت کرده دوباره جهان برای من و تو نبود و نیست صدایی به جز صدای من و تو و می روم به امید دوباره های من و تو میان این همه غوغا میان صحن و سرایت